" alt=""/>
‘Ik weet het gewoon niet meer. Ik weet het gewoon niet meer, wat doe ik verkeerd?’ Huilend zit hij naast mij. Het verdriet, de frustratie en vooral de wanhoop is te zien. ‘Wat is er mis met mij?‘
Een hele pijnlijke vraag die ik wel eens krijg. En soms te vaak krijg. Want wat zeg je tegen iemand die lijdt aan dementie? Moet je het vertellen? En wat als ze na 5 minuten het weer vragen? Herhalen? Constant dezelfde klap krijgen; er is niks mis met je, alleen je hebt helaas dementie, waardoor je dingen vergeet, waardoor je handelingen niet meer goed uitvoert, waardoor je steeds minder kan? En niet iedere bewoner is hetzelfde. Ik kan tegen de ene bewoner zeggen dat zij lijden aan dementie, zij begrijpen wat ik zeg. Bij een andere bewoner ga je mee in de belevingswereld, hen belast je niet met deze informatie.
Ik besluit om het gesprek aan te gaan. ‘Waarom denk je dat er iets mis is?’
‘Ik ben alles kwijt’
‘Laten we terug gaan naar het begin.. weet je waarom je hier bent?’
‘Ja, ik begon wat te vergeten.. toch?’
Ik knik. En zo praten we over wat er aan de hand is.
Zo zijn we een tijd in gesprek. Soms herhaal ik wat zaken, maar er is ruimte voor gevoelens; verdriet, blijdschap – voor de mooie momenten in het leven – en vooral liefde. Liefde voor alles wat hij mocht meemaken en zich gelukkig kan herinneren. Liefde voor zijn overleden vrouw, liefde voor zijn vriendin en liefde voor zijn aangenomen kleinkinderen. Als ik na een tijdje opsta, kan hij weer grappen en grollen. Gelukkig, denk ik maar. Voordat ik de kamer uitstap, zegt hij zachtjes: ‘dank je wel Evelien, voor wie je bent.’
En deze neem ik voor altijd mee.
Evelien Heck, verpleegkundige in opleiding bij Groenhuysen, schrijft over haar ervaringen. De mooie lichtpuntjes van werken in de zorg.
