" alt=""/>
Maandag 10 november is de Dag van de Mantelzorg. Op deze dag spreken we onze waardering uit voor alle mantelzorgers die zich dag in, dag uit inzetten voor een ander. Met een kleine attentie zetten we hen in het zonnetje.
Mantelzorgers zijn onmisbaar. Eén van hen is Jolanda. Zij zorgt al jaren voor haar ouders. Haar moeder woont sinds kort in Leonardushof, waar Jolanda zelf fulltime werkt als verpleegkundige. Hoe combineert ze dat en waar loopt ze als mantelzorger tegenaan? In dit artikel deelt ze openhartig haar ervaringen.
Zorgen hoort gewoon bij mij
Zorgen zit bij Jolanda in het hart. “Ook toen mijn moeder nog thuis woonde, zorgde ik al voor haar,” vertelt ze. “Dat voelde vanzelfsprekend. Als kind wil je iets terugdoen voor je moeder. ”Naast haar werk in de ouderenzorg bij Groenhuysen zorgt Jolanda dus ook voor haar ouders. Privé en werk lopen daardoor soms door elkaar heen.
Keuzes maken
In haar werk als verpleegkundige bij Leonardushof ziet Jolanda dagelijks de uitdagingen van ouder worden. Maar diezelfde thema’s spelen ook thuis. Haar vader is lichamelijk kwetsbaar en moet regelmatig naar het ziekenhuis. Haar moeder heeft Alzheimer en kon op een gegeven moment niet meer alleen blijven. “De zorg voor allebei tegelijk was niet meer haalbaar,” vertelt Jolanda. “Ik wilde voor allebei het beste. Uiteindelijk is mijn moeder in augustus verhuisd naar Leonardushof. Hoewel het een moeilijke beslissing was, voelt het nu goed. “Ik zie dat ze daar de juiste zorg krijgt. Ze gaat nu sneller achteruit maar ik weet dat ze in goede handen is.”
Beter grenzen aangeven
Jolanda woont samen met haar zoon in Wouw. Haar dagen zijn goed gevuld. “Ik ben eigenlijk altijd aan het zorgen, op mijn werk, voor mijn ouders en thuis. Als ik een weekje vrij ben, plan ik toch vaak een dag om iets met mijn ouders te doen. Dat vind ik belangrijk, maar ik zorg er tegenwoordig ook voor dat ik af en toe even kan bijtanken.” Ze heeft geleerd om beter haar grenzen aan te geven. “Dat blijft een valkuil. Ik probeer meer te vertrouwen op anderen en los te laten.”
De mantelzorger kent de bewoner het beste
De band met haar vader is hechter dan ooit. “We kunnen goed praten en hebben veel steun aan elkaar. Dat is heel waardevol.” Ook haar collega’s bij Leonardushof betekenen veel voor haar. “Zij zijn echt een grote steun, juist omdat ze begrijpen wat het is om mantelzorger te zijn.” Jolanda begon ooit als verzorgende, werd daarna teamleider bij Heerma State en is nu verpleegkundige bij Leonardushof. “Ik heb zelf veel contact met mantelzorgers van bewoners, omdat ik weet hoe belangrijk dat is. We moeten het samen doen in de zorg vanuit een positieve insteek. De mantelzorger kent de bewoner vaak het beste”.
Dankbaarheid en loslaten
Ondanks de drukte overheerst bij Jolanda het gevoel van dankbaarheid. “Het is fijn om betrokken te mogen zijn bij je ouders in hun laatste fase. Iedere dag is er één om iets te betekenen. Als mijn moeder op een dag niet meer wakker wordt, dan is het goed want ik weet dat ik er alles aan heb gedaan om het haar zo fijn mogelijk te maken.”
.
